Интервью с итальянским режиссером Элизабет Кастанья, режиссером фильма «Секрет Фатимы» и «Секрет Меджугорья»

Итальянский режиссер документалист рассказывает о работах предоставленных на Международный католический фестиваль христианских фильмов и телепрограмм «Magnificat» в 2010 – 2011 годах.

Валентина Крутая: Элизабет, я думаю не ошибусь, если скажу, что фильм, который Вы сняли, не столько творческий процесс, сколько внутренний поиск.
Элизабет: В определенном смысле это правда. Я поехала в Меджугорье больше из любопытства, хотя меня пригласили туда на фестиваль. Я хотела посмотреть, что же произошло в этом городе. И то, что я там увидела, меня поразило. Заслуживает особого внимания чудо, которое произошло в Меджугорье с солнцем. Солнце там «танцевало». Мне сказали, что было бы интересно углубленно исследовать эту тему, поэтому предложили сделать документальный фильм, который был бы результатом этих поисков. И когда я работала над фильмом «Секрет Меджугорья», я заняла нейтральную позицию, чтобы понять для себя, что же происходит в Меджугорье. Это был хороший новый опыт для меня, и я сама тоже изменилась благодаря работе над фильмом.

Калі ў фестывалі з'яўляецца карціна з краіны, якая ўпершыню ўдзельнічае ў фестывалі, існуе такая сталая традыцыя - павінна быць пасаджана дрэва ўдзельніка. У гэтым годзе з'явіліся 2 дрэвы - краін Арменіі і Ізраіля.

Президент Международного Сретенского православного кинофестиваля «Встреча» - монахиня София (Ищенко) в эксклюзивном интервью для signis.by затрагивает тему христианского документального кинематографа, вырисовывает портрет режиссера христианского документального кино, рассказывает о перспективах развития христианской документалистики.

Жыццё фестываля напоўнена падзеямі, сустрэчамі, уражаннямі. Некаторыя з іх адбываюцца ў глядзельнай зале на экране, але шмат - у сэрцах гледачоў, якія адгукаюцца на тыя вобразы і тэмы, што шчодра сыходзяць да іх з экрана. Але самае галоўнае тут, на фестывалі - гэта магчымасць сустрэцца з Богам праз герояў фільмаў і праграм.

Дзяцей немагчыма падмануць. Можа яны шмат чаго не ведаюць пра людзей і гэты свет, але ўсёй сваёй дзіцячай душой адчуваюць Бога і Праўду. У раённай глыбоцкай бібліятэцы прайшоў прагляд праграмы анімацыйных фільмаў, глядачамі і суддзямі якой сталі самыя дабразычлівыя і шчырыя дзіцячыя сэрцы.

Фестываль хрысціянскіх фільмаў -- што гэта значыць? Як вызначыць крытэрыі - хрысціянскае гэта кіно ці не? Ці існюць сталыя прыкметы распазнання такога кіно? На гэтыя пытанні імкнецца адказаць прадстаўнік журы, кінакрытык Галіна Шур.

Фрацішканскі кляштар у вёсцы Удзела называюць "Беларускі Непакаланаў". Непакалянаў - гэта кляштар у Польшчы, які заснаваў святы Максімільян Кольбэ ў гонар Беззаганнай Панны Марыі. Папа Ян Павел ІІ падчас бэатыфікацыі святога Максімільяна назваў яго апекуном сродкаў масавай інфармацыі ў наш складаны час. Менавіта ва Удзела, пад апекай святога Максімільяна ў 2005 годзе распачаў сваё жыццё "Магніфікат".

Невялічкая вёсачка Мосар стала вядомай менавіта дзякуючы таму, што там жыў і служыў ксёндз-пралат Юзаф Булька. Ён быў тым, хто маліўся за існаванне фестывля "Магніфікат". Ужо паўтары гады мінула з таго часу, як гэтага незвычайнага пробашча няма з намі, але і сёння квітнее ўсё тое, што ён стварыў і за што маліўся.

Дзіцячая бібліятэка. У актавай зале сабраліся дзеці і дарослыя.  Праз  некалькі хвілін распачнецца конкурсны паказ мультыплікацыйных фільмаў. Усе нецярпліва чакаюць, калі выключыцца свет у зале і на экране з'явіцца каляровая мультыплікацыйная прыгода. У руках дзяцей рознакаляровыя фішкі, з іх дапамогай дзеці выявяць сваё меркаванне адносна фільмаў і вызначаць лепшы анімацыйны фільм. І вось доўгачаканыя хвіліны наступілі. На працягу двух гадзін дзеці ўважліва глядзелі анімацыйныя стужкі: "Перасвет і Аслябя", "Анёлачак", "Хтосьці побач. Сакрэт", "Оська-святы". І нарэшце дзіцячае журы вызначыла фільм, які больш за ўсё спадабаўся. Ім аказалася стужка "Оська-святы", за якую прагаласавала большасць дзяцей. Фільм адлюстроўвае гісторыю маленькага хлопчыка, які вырашыў стаць святым і што для гэтага яму прыйшлося зрабіць. Як адзначылі дзеці, выбраны імі фільм "…вельмі добры, радасны, цікавы, яго хочацца паглядзець яшчэ раз".

Другі дзень фестывалю адзначыўся пераездам у традыцыйнае ўжо месца яго правядзення - горад Глыбокае, што на віцебшчыне. Кожны год глыбаччане чакаюць фестываль, які ўжо стаў неад'емнай часткай жыцця горада, а цёплае прывітанне ў адрас ўдзельнікаў і гасцей дазвалаюць усім адчуць сябе як дома.

7 верасня Фестываль сустракалі на Глыбоцкай зямлі. Восеньскі дзянек цешыў цеплым надвор’ем і на плошчы каля горвыканкама сабраліся шматлікія жыхары горада, каб павітаць удзельнікаў і гасцей фестывалю. Ветлівыя ўсмешкі на тварах людзей, прыцягвалі ўвагу і абуджалі зацікаўленасць у тых хто выпадкова праходзіў праз цэнтр горада. Нельга было не заўважыць як побач білборда з надпісам: Міжнародны каталіцкі фестываль хрысціянскіх фільмаў і тэлепраграм «Магніфікат’2011» спыняліся людзі, якія ўважліва вывучалі праграму селетняга Фестывалю. Некаторыя з іх нават нешта паспешна запісвалі сабе ў нататнік, ці рабілі фотаздымкі…

Конкурсны прагляд першага дня фестывалю адбыўся ў зале памяшканняў Чырвонага касцёла св. Сымона і Алены ў Мінску. Цікава тое, што ў савецкія часы гэты касцёл займаў Саюз кінематаграфістаў "Беларусьфільма". У тыя часы там абмяркоўваліся шляхі развіцця беларускага і сусветнага дакументальнага кіно, а таксама адбываліся розныя прагляды і паказы прац майстроў кінематографа. Так Божы дом учора і сёння аб'ядноўвае пад сваім дахам веру і мастацтва.

Дарагія браты і сёстры, удзельнікі і госці VII Міжнароднага каталіцкага фестывалю хрысціянскіх фільмаў і тэлепраграм «Magnifcat»!

Вось ізноў збірае нас разам фестываль, які стаў традыцыйнай пляцоўкай сустрэч і конкурсаў мастакоў хрысціянскага кіно і тэлебачання. З кожным годам пашыраецца геаграфія яго ўдзельнікаў і тэматыка, што пацвярджае яго актуальнасць. Выкарыстоўваючы такія магутныя сродкі, якімі з’яўляюцца кіно і тэлебачанне, фестываль шукае новыя каштоўнасці, нягледзячы на працэсы секулярызацыі ў сучасным свеце.

Касцёл з надзеяй і адначасова з трывогай успрымае сучасныя тэндэнцыі развіцця мастацтва, у тым ліку кінематаграфіі і тэлебачання. Ён стараецца выкарыстоўваць іх як інструмент евангелізацыі, абароны хрысціянскіх каштоўнасцей і іх распаўсюджвання. У той жа час сучасныя кіна- і тэлепраграмы, на жаль, вельмі часта носяць зусім іншы характар. Як шмат там насілля, уседазволенасці і прапаганды амаральнага жыцця! Усё гэта сведчыць аб тым, што сучаснае кіно і тэлебачанне з’яўляюцца новымі арэапагамі, з якіх трэба абвяшчаць Евангелле. Таму фестываль «Magnifcat» павінен стаць своеасаблівай процівагай сучасным амаральным тэндэнцыям і паказаць, што менавіта кіно і тэлебачанне таксама і ў наш час могуць быць тымі сродкамі, якія нясуць людзям Добрую Навіну.

Шаноўныя сябры!

Ужо сёмы раз у «беларускім Непакалянаве» (Удзела) і Глыбокім адбываецца фестываль хрысціянскіх фільмаў.

Гэта сапраўднае спаборніцтва творцаў, якія вачыма, сэрцам і хрысціянскаю душою глядзяць на створаны Богам свет і прагнуць паказаць яго гледачам. Гэта рэдкая нагода, каб на працягу некалькіх дзён і ў адным месцы ўбачыць столькі цікавых фільмаў.

Дзякую айцам францішканам, а таксама ўладам Глыбоцкага раёна за тое, што яны ствараюць адпаведныя ўмовы для правядзення гэтага цудоўнага фестывалю. Дзякую арганізатарам фестывалю, асабліва спадару Юрыю Гарулёву за вялікую працу па падрыхтоўцы і арганізацыі.

Шчыра ўдзячны ўсім ахвярадаўцам, бо без іх падтрымкі не было б магчымасці правесці гэтае хрысціянскае свята.

Глыбоцкі раённы выканаўчы камітэт і раённы Савет дэпутатаў рады звярнуцца да арганізатараў, удзельнікаў і гасцей фестывалю «Magnifcat’2011» са словамі шчырага прывітання і вялікай удзячнасці за магчымасць яшчэ раз сустрэцца з усімі вамі.

Глыбоччына заўсёды з вялікай радасцю і пачуццём гонару рыхтуецца да гэтай значнай і адметнай падзеі ў культурным і духоўным жыцці не толькі нашага раёна, але і ўсяго свету. Глыбоцкі край не выпадкова стаў месцам правядзення фестывалю. Стагоддзямі на нашай зямлі мірна ўжываліся прадстаўнікі розных хрысціянскіх канфесій. Глыбоччыну ўпрыгожваюць шматлікія храмы, якія з’яўляюцца гісторыка-культурнымі помнікамі. Візітнай карткай раёна сталі касцёл Найсвяцейшай Тройцы ў горадзе Глыбокае і касцёл святой Ганны ў вёсцы Мосар. Яшчэ адной значнай падзеяй у гэтым годзе для раёна стала асвячэнне новапабудаванага касцёла ў гарадскім пасёлку Падсвілле.

Мы ўпэўнены, што нараджэнне новай святыні на нашай глыбоцкай зямлі будзе спрыяць умацаванню хрысціянскіх і агульначалавечых каштоўнасцей.